Klasik ateşli silahların bazı sorunları var: patlayan merminin basıncına dayanması için ağır ve iyi işlenmiş namlular gerekiyor. Mermiler de yeterince güçlü değiller. Daha da büyük bir sorun, namlular ne kadar kaliteli üretilirse üretilsin, isabet oranının hala düşük olması. Uzun namlular, yiv-set yapılarının analizleri, ısıl özellikleri daha kararlı alaşımlar sorunu ancak bir yere kadar çözebiliyor.
ABD’de 1960′larda çok popüler olan çözümse, Gyrojet. Gyrojet; klasik bir ateşli silah değil-mini bir roketatar!
Tabanca formunda görünmesine rağmen, bildiğimiz tabancalardan oldukça farklı; öyleki silahın horozu, roketin önüne baskı yapıp, arkada yeralan ateşleme pimine baskı yaptıracak şekilde çalışıyor.
Gyrojet’in bir diğer avantajı, su altında da kullanılabilmesi. Hatta, süper kavitasyon etkisi sayesinde, Gyrojet roketi, su altında çok efektif çalışmakta.
Gyrojet, zekice bir tasarım; elbette bazı problemleri de var. Herşeyden önce, kısa mesafede enerjileri düşük. Öte yandan, 50-60 
metre sonra hızlanan çekirdek, .45 ACp mermisinden yaklaşıık %50 fazla enerjiyle hedefe çarpıyor. Bir diğer avantajları, sessiz olmaları ve geri tepmenin sıfıra yakın olması. Silah içinde büyük bir patlama olmadığından, hissedilen geri tepme çok az.
Roket ise, tanklarda kullanılan SABOT gibi çalışıyor: namluyu terkedince, kuyruk stabilizatörleri açılarak, roketin düz bir rota izlemesini sağlıyor.
Smith & Wesson, “güç” iddiasını büyük oranda Dirty Harry serisine borçlu. 44 Magnum, gerçekten çok güçlü bir mermi olsa da, günümüzde bundan daha güçlü ve kompakt mermiler var. Benim favorim, ebatlarına rağmen, 50 .AE’ye (Action Express) kafa tutabilen .400 Cor-Bon. .454 Casull ise, çok daha küçük olmasına rağmen, .50 AE’den daha güçlü bir mermi. Bunun yanında bir de yaygın olmayan, .475 Wildey Magnum gibi mermiler de var. Bu mermi, tek bir silah için özel tasarlanan bir mermi; Charles Bronson’un intikam dolu filmlerinden birkaçını seyrettiyseniz, bu silaha rastlamış olmanız da olası.
Geldik birinciye. Yeni kral, Smith Wesson .500 S&W Magnum. Kaderin cilvesi; mermiyi tasarlayan, bir zamanlar gücüyle Smith&Wesson’a meydan okuyan CorBon.
Walther P99, öncülleri de olmasına rağmen, 21. yüzyılın tabancasının nasıl olması gerektiği konusunda ilham kaynağı olmuş bir model. Son yıllarda, en tutucu firmaların bile kompozit silahlara yöneldiğini, isabet oranına zararı olsa da ağırlık düşürme yarışına girdiklerini, mermi sayısını artırırken namluyu da olabildiğince uzun tutmaya çalıştıklarını görüyoruz.
Kuşkusuz, Walther P99, ticari olarak çok başarılı bir silah; özellikle kaliteli ama çok pahalı ve hiç tutulmayan, klasik Walther P88 modelinden sonra..Batan Alman silah üreticisini devralan Umarex konsorsiyumu, Walther’in alışıldık pahalı, karmaşık tasarımları yerine, pratik ve sivillerin de gözünü alan modellerle piyasada yer ediniyor.
Walther PPS, aslında bir bakıma Walther P99′un kompakt modeli. Şarjörsüz sadece 550g gelen silah, 8 mermi alabiliyor. Şu an için sadece 9mm Parabellum modeli üretilen silahın, 40 S&W modeli de planlanıyor. Doğrusunu isterseniz, böyle hafif bir silahta, güçlü ve isabet oranının biraz düşük olmasıyla bilinen 40 S&W mermisinin ne derece performans göstereceği şüpheli. Buna rağmen, 40 S&W, özellikle ABD pazarında çok popüler olduğundan, ticari açıdan doğru bir karar olduğu da su götürmez bir gerçek.
Horozsuz tasarıma bu modelde de rastlıyoruz. Silahın single action modeli yok. Mermi ateşlemenmezse, sürgüyü yarıya kadar çekip bırakmak yeterli oluyor; bu açıdan da Walther P99 modeli ile benzerlik gösteriyor. Farklarından en önemlisi ise, Glock ile popüler olan tetik emniyeti kullanılmış olması. Silahın, eski Walther PPK müşterilerinin ilgisini çekmesi ve polislere de dağıtılması planlanıyor.
Silahları severim. Nişancılık konusunda, doğuştan yetenekli olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim. Tabanca, tüfek bir yana, daha evvelsi gün kemankeşliğe özenip elime ok ve yayı hayatımda ilk kez aldığımda, şaşırtıcı derecede iyi atışlar yaptım.
Silahı seven biri, maymun gibi sırıtarak, öküz gibi havaya ateş etmez. Dikkat ettiyseniz, hayvanlar gürültü, şiddetli ışık gibi uyaranlardan derhal etkilenirler. Hesapta silah seven bu sığırlarında etkisi altında kaldıkları şey budur. Çoğu silahını sökemez bile; taşıma ruhsatı ile silah taşıyan, ama şarjörün yayı eskir diye birkaç mermi koyan salaklar bile var.
Her Türk asker doğmuyor ayrıca. Zaten her Türk asker doğsaydı, askere giden her Türk’e, binlerce kez “Her Türk asker doğar” nakaratı metazori söylettirilmezdi. Onun amacı, elden geldiği kadar vatan evladını asker olabileceğine inandırmak.
Micheal Moore, Kanada’da ABD’den daha çok silah olduğunu gösterip, suç oranının sivillere silah satışı ile ilgisi olmadığını çoktan kanıtlamıştı. Şimdi Türkiye’de de bir silahsızlanma kampanyası başladı. Tabancaları geri alınca, bütün o beyaz takkeli, gerizekalı şovenist katil pislikler azalacak değil mi? Ülkedeki cehalet, geri kalmışlık, anormal işsizlik oranı azalacak; hırsızlık, uğursuzluk, ..zevenklikle zengin olan kitleler yola gelecek…
Size gerçekten “asker yaşayan” bir ülkeden örnek vereyim: ülkenin kurucuları paralı askerler, hatta şimdi bile, Vatikan’ın korumalarının çoğu bu ülkenin vatandaşı. Bu adamların neredeyse tek mesleği, yüzyıllar boyu paralı askerlik olmuş. 6 milyonluk İsviçre’den bahsediyorum…
6 milyonluk İsviçre’de 2 milyon kadar ateşli silah var. Sivil vatandaşlarda 600.000 tüfek (öyle av tüfeği filan da değil!) ve 500.000 tabanca bulunuyor.
İsviçre’de erkekler, 21 – 32 yaş arası aktif olarak askerler ve bu süre içinde, her yıl belli bir süre askere çağrılıp eğitimlerine devam ediyorlar. Bu adamların evlerinde M-57 piyade tüfeği bulundurması zorunlu ve asker oldukları süre içinde rütbe de alıyorlar.
32 yaşında tezkere aldıklarını sanmayın; bunun yerine bir bolt action tüfek veriliyor ve eğitimler azalarak da olsa devam ediyor.
Ülkede 20.000 kişi, aktif olarak atıcılık yarışmalarına katılıyor.
İsviçre ordusu, silahları yeniledikçe, eskileri fındık fıstık fiyatına sivil halka satılıyor. Kadınların erkeklerin aksine evde silah bulundurma zorunluluğu olmasa da, silahı olan kadın daha makbul sayılıyor!
MKE’nin mermi ve tabanca fiyatlarını nasıl belirlediğini algılamak güç; zannediyorum bu işe birini memur etmişler ve tipine bakıp değer biçiyor!
MKE’ye dünya kadar para ödeseniz de, istediğiniz tabancayı ve mermiyi almak öyle kolay değil. İnanılmaz derecede bezdirici bürokrasiden bahsetmeyeceğim. Silah nasıl yapılır, biraz bildiğimden, ruhsat çıkarmak, benim için tabanca yapmaktan çok daha zor! Ama bahsettiğim bu değil: MKE, doğru dürüst silah stoğu tutmadığı gibi, fiyatlar son derece dengesiz.
Örneğin, sıfırı olmayan, ama son ABD satış fiyatı 2200 doların üzerinde olan Sig P220, MKE’de 3530 dolar; ama ABD’de 800 dolar eden P226 modeli yaklaşık 4000 dolar!
Bir de, sitede Walther P38 modeli var. Walther, bu silahı üretmiyor. Özel bir seri çıkardılar ve ABD’de 2500 dolar gibi bir fiyatla satıldı. Oysa MKE’de 4100 dolar; orantısal olarak baktığımızda, bunun o P38 olmadığı belli.
Beretta PX4 ya da bir dönem stokta olan ve aşırı ucuza satılan (2500 dolar; ABD fiyatı 850 dolar) Walther P99 gibi silahları MKE nedense getirmiyor.
Aynı şekilde, MKE’nin mermi fiyatları da tuhaf: pahalı bir mermi olan ithal 357 SIG mermisi, sadece 55 cent; oysa MKE imali 7.65 ve 9mm mermiler 1.16 YTL.
