Casio Exilim’i sevmem. Uyduruk bir dijital kameram var ve SLR + 1-2 objektif alacak kadar param olana dek de “doğrult ve çek” tarzı fotograf makinesi almayacağım. Bu bana komik geliyor açıkcası. Objektifi Carl Zeiss,Hasselblad olsa, fiyatı da 100 dolar olsa, yine niyetim yok.
Üstelik Casio Exilim, ya da herhangi bir Casio kesinlikle ilgi alanıma girmiyor; çünkü Casio’nun fotograf makinesi ya da objektif tecrübesi yok. Objektif üretemeyen, en azından adam gibi objektif üretemeyen bir markanın makinesini -deli ucuz değilse ve ikinci makine olmayacaksa- almam.
Lakin, bu Casio Exilim’in çok istisnai bir özelliği var. Saniyede 60 kare fotograf çekiyor. Detay olarak, videoyu 300 kare çektiğini söyleyeyim, ancak bu beni ilgilendirmiyor.
Birinci makine olmasa da, kesinlikle bu becerisinden dolayı edinilmesi gereken bir model Casio Exilim
.
Modelini neden yazmadığımı merak edebilirsiniz. Daha belli değil; çünkü bu Exilim henüz prototip.
Detay olarak 6 megapiksel bir CMOS sensörü olduğunu, bunun muhtemelen Sony IMX017CQE modeli olduğunu belirteyim. 12x optik zoomu var ve bataryasız ağırlığı da 650 gr.
Müthiş bir oyuncak, ama hala bir SLR yerine koyabileceğim makine değil Casio Exilim.
Video ise çok etkileyici; hoş benim aklıma çok daha parlak fikirler geldi. Mesela kayarken lastiklerin jant altına katlanmasını, süspansiyonun hareketlerini gösteren bir seri çekim. Ama yine de izleyin, etkileneceksiniz.
[youtube SGup3Q3D7XQ]
Fearless ABD’de en çok aranan kelimelerden biriymiş. Yine manyak bir dizidir dedim, öyle çıkmadı. Görünce çarpıldım. Dünyanın en şık teknelerinden biri bu (kainatta yarışsa, onlara da basar:P) Tekneyi uzun tırmalamalardan sonra Porsche Carrera GT’yi tasarlayan ekibe tasarlatmışlar. Öyle tasarım oyuncağı enayi tekne filan da değil. Biraz inceledim, Deep V hull filan, belliki çok denizci bir tekne. Deneyen arkadaşlar da yamulup kalmışlar; fiyat çok astronomik diyebilirim: 300.000 dolar. “Aslında çok değil yav” filan demeyin; bu fiyata 3 tane filan aynı boyutlarda lüks sürat teknesi alırsınız. Hem de Tacar filan değil. Bu arada tekne 28 feet, yaklaşık 9 metre. “Standart” motorla -ki Red Edition Mercury HP525EFI- ve 30′ pitch Bravo One pervaneyle 80 knot yapıyormuş. 1.83 ile çarpın; anormal bir hız. Bu beni kesmedi diyebilecek deliler için, Dodge Viper’dan aldıkları V10 bloktan stern drive üreten Ilmor Marine’in 625 beygirlik motoru da var. Onunla da 90 knot yapıyormuş. (Mercury’nin standart 525 dışında bir de 600hp’lik motoru yine opsiyon listesinde)
Elbette karbon fiberden üretilmiş ve ağırlık 2.5 tonun altında.
Teknenin üreticisi Fearless, kısa zamanda yakalanan şöhretin etkisiyle fena halde gaza gelmiş, 80 ve 125 feetlik motor yatlar üreteceklermiş.
Resimlerine bakarız artık; Türk marinalarında görebileceğimizi bile sanmam.
Evet; Samsung bu sefer Bang Olufsen’e serenat yapıyor. Son yıllarda her alanda dizayn ile de öne geçmeye çalışan Samsung, Bang Olufsen’in sihirli dokunuşuyla şık ve ilginç bir model ortaya çıkarmış.
Danimarkalı Bang Olufsen’i genelde ultra pahalı ve sıradışı elektronik ürünleriyle tanıyoruz; keza Serenata da bir istisna değil. Her Bang Olufsen ürünü gibi, Serenata da teknolojik bir bomba değil. Ama farklı, kaliteli ve tarzı olan bir ürün.
Serenata’nın tepesinde bulunan şey, iPod’dan tanıdığımız scroll wheel. Son derece güzel tasarlanmış menüler içinde gezinmeye yarıyor. Müziğe ağırlık verilen Nokia XpressMusic gibi serilerde olduğu gibi, kullanıcıların müzik kaynaklarına kolay ulaşabilmeleri sağlanmış. Bu sık rastlanmayan girdi aygıtı sayesinde hem çalma listenizi dolaşabiliyor, hem de arama yapabiliyorsunuz. 4 GB hafıza ile gelen Samsung-Bang&Olufsen Serenata, sadece MP3 değil, AAC ve WMA formatlarını da okuyabiliyor. WMA okuyabilmesi değerli bir ayrıntı; zira Bang&Olufsen’in iddiasına göre, bu cihaz, kendi kategorisindeki en üstün ses kalitesine sahip.
Serenata küçük ve hafif bir telefon değil; 136 gr ağırlığında. Bu ağırlığın büyük kısmını, Bang & Olufsen tasarımı ve üretimi hoparlör oluşturuyor. Yine firmanın iddiasına göre, boyundan beklenmeyecek, hatta inanılamayacak düzeyde ses kalitesi sunuyor. Açıkçası, ne kadar kaliteli olursa olsun, bu boyutta hoparlörden iyi ses almak mümkün değil; fizik kurallarına aykırı. Bununla birlikte, minicik şeylerden müzik dinleyerek hala zevk alabiliyorsanız, bundan iyisi olmadığına dair bahse girebilirim.
Bluetooth ve USB bağlantısı dışında, artık en ucuz modellerde bile bulunan özelliklerin çoğunun olmadığını söyleyebilirim. Bu hiç sorun değil; zira telefonun fiyatı henüz belli olmamasına rağmen, en azından birkaç Nokia N95 alınabilecek bir fiyatla piyasaya çıkacağı su götürmez. 1.000 Mah’lık pil, 280 saat bekleme ve 3 saat konuşma süresi sağlıyor. Eğer hoparlörden müzik dinlerseniz, tam şarjlı bir telefonla sizi 3 saat idare ediyor. Kulaklıkla dinlerseniz, bu rakamı 4′le çarpın.
Seneler önce dayıma en kaliteli fotograf makinesini sorduğumda, “Hasselblad” demişti. Dayımın tuhaflıkları vardır, onun için fazla üzerinde durmamıştım. Kendisi gibi tuhaf bir Hasselblad’ı vardı; uzun zamandır fotograf çektiğini de görmüyorum.
Adından ve kalitesinden, Hasselblad’ı Alman sanmıştım ama Danimarkalı çıktılar. Gerçi dünyanın en iyi ses sistemlerinin önemli bir kısmını İskandinavlar yapıyor ve çoğumuz bu markaları tanımıyoruz bile (çok pahalılar!). Büyük sayılmazlar, 250 kişi çalışıyor. Tabi ki, objektifleri de kendileri üretiyorlar (yoksa body üretmenin tek başına fazla bir önemi yok ve herhalde sadece body olarak, Canon’a yenilebilirlerdi!)
Cüsseli bir alet olmasına rağmen, hafif sayılabilir çünkü CCD sensörü bile o kadar ısınıyor ki, heatsink koymuşlar. Boyutları için “devasa” diyebiliriz.
Sırf body olarak fiyatı ise, 36.000 dolar civarında!
Enteresan bir özellik olarak, GIL (Global Image Locator) adında bir özellik bulunuyor. Kamera içinde bulunan GPS modülü, fotografın çekildiği koordinat bilgilerini fotograf ile birlikte kaydediyor. Bunun standart EXIF uyumlu olduğunu düşünmüyorum; çünkü detaylı bilgi verilmemiş ve Hasselblad H3D ile gelen yazılımla kullanıldığı söyleniyor. Program, Google Map ile entegre çalışarak, GPS bilgisinden fotografı çektiğiniz yerin uydu görüntüsünü verebiliyor.
Doğrusunu isterseniz, şu an 1 milyon dolar nakitim olsa, bunu hemen alırdım. Zira, ileride koleksiyon değeri bile olacağını düşündüğüm, dijital fotografçılık alanındaki köşe taşlarından biri bu makine.
Ferrari F40, sadece çok hızlı ve çok pahalı bir süper spor otomobil değil; bence onu 20.yüzyılın kültür ikonlarından görmek gerek. Özellikle 30 yaş civarında olup da, Ferrari F40 için deli olmayan erkek çocuk sayısı çok azdır.
Ferrari F40, bence son Ferrari’dir. Çünkü bazı markaları, şirketleri, hatta fikirleri tek bir insan yaratır, o kişi ölünce de gerisi gelmez. Ferrari, mali olarak eskiye göre daha güçlü olsa da, artık Enzo Ferrari’nin hayalindeki süper sporları üreten orta çaplı ve hırslı bir şirket değil. Hatta, Enzo Ferrari’nin bıraktığı müthiş bir mirası harcayan hayırsız bir evlat olarak görüyorum şimdiki Ferrari’yi. Nitekim, F40′da, Enzo Ferrari’nin parmağı olan son Ferrari’dir.
1980′lerde, spor araba deyince akla gelen üç marka vardı: Ferrari, Lamborghini ve elbette Porsche. Lamborghini, Countach modeliyle çok farklı görünümünün, makas kapılarının ve elbette motor gücünün etkisiyle, belli bir popülariteye sahipti. Daha erişilebilir Porsche ise, daima güzel görünen ve yine 20.yüzyılın ikonlarından olan 911 modeline, 959′u eklemişti. 911 gibi görünen 959, zamanın en hızlı aracıydı ve anormal bir fiyata sahipti. Uzun süredir sessiz kalan Ferrari, 40. kuruluş yıldönümünü kutlamak amacıyla, sıradışı bir model üzerinde çalışıyordu; F40 piyasaya çıktığında son derece büyük bir sükse yapmış, sadece 5 yıl üretilmiş olmasına rağmen, yıllarca konuşulmuş, süper sporlar arasında örnek teşkil etmiştir. Aslında, Peugeot 205 GTI’ın hot hatch aleminde yaptığı etkiyi, süper spor alanında yapabilen nadir bir modeldir Ferrari F40.
F40′ı diğer süper sporlardan ayıran iki belirleyici üstünlüğü vardı: ilk kez bir otomobilde böylesine ileri teknoloji malzemeler kullanılıyordu ve aerodinamik olarak son derece başarılı olmasına rağmen (0.34 cd sürtünme katsayısı, yıllar sonra çıkan ve yakıt ekonomisi için optimize edilmiş sedanlardan bile daha düşüktü), dev arka spoiler, difüzörler ve akıllıca alt tasarım sayesinde stabilite konusunda son derece başarılıydı.
Ferrari F40, 1987-1992 arasında 1314 adet üretildi. O zamanlar satış fiyatı (ABD için) yaklaşık 470.000 dolardı; ancak Ferrari F40 o kadar büyük sükse yaratmıştı ki, ikinci elde 1.5 milyon doların üzerinde fiyata alıcı bulabiliyordu.
F40, aynı zamanda büyük bir cesaret denemesiydi; çünkü eşsiz bir mühendislik ve titizlikle üretilmiş, sadece hızlı kullanmak için yapılmış bir Ferrariydi. Araçta lüks olarak sadece klima bulunuyordu ki, bu bir anlamda mecburiydi, çünkü ilk F40′ların camları açılmıyordu! İç paneller, ses izolasyonu,taban halısı da yoktu; araç, yarışmak için tamamen soyulan ralli araçlarını andırıyordu; öyleki, dikkatle bakarsanız, kapı kilitlerinin tellerini bile görebilirsiniz. Kevlar, karbonfiber, nomex ve aluminyumun bolca kullanılması sayesinde, Ferrari F40 sadece 1100 kilo civarında geliyordu; camlar bile hafif olması için Lexan’dan üretilmişti. Günümüzde bile, bu kiloda bir süper spor bulmak imkansız (Caparo T1, Ariel Atom gibi pek de kasası olmayan araçları saymazsak). Üstelik, günümüzde kullanılan şanzıman ve motor gibi aksamlar artık çok daha hafif üretilebilmesine rağmen. Bu konsepte en çok yaklaşan aracın Koenigsegg olduğunu söyleyebiliriz.
Tüp çelik şasi üzerine inşa edilen Ferrari F40′ın motoru uzunlamasına, ön koltukların arkasına yerleştirilmişti ve arkadan motorlu birçok Ferrari gibi, Lexan pencereden meraklı gözlere ziyafet çekiyordu. 5 ileri şanzıman,motorun arkasında konumlandırılmıştı. Gövdeyi ise sadece 11 panel oluşturuyordu; motor çevresinin ise kapatılmadığını görüyoruz; yani aracın altından bakarsanız, motoru kaplayan herhangi bir koruyucu panel göremeyeceksiniz.
Tipo F120A kodlu motorun hacmi, 2936 cc ve 2 turbo ve intercooler’a sahip bir V8. Motorda 32 sübap bulunuyor ve oldukça kısa bir stroka sahip (81.9×69.5). 7.7:1 sıkıştırma oranı ve 1.1 bar turbo basıncı ile, 8 silindirli motorun 478 beygir üretmesi sağlanmış; redline’ı 7750 devir olan motor, bu gücü 7000 devirde üretebiliyor.
Aracın performans verileri büyük değişkenlik gösteriyor; aslında bunun nedeni, Avrupa ve ABD için üretilen versiyonların farklı olması. Özellikle California gibi sert çevre koruma yasalarına sahip eyaletler nedeniyle, ABD versiyonları katalitik konvertörle donatılmış. Yine güvenlik yasaları yüzünden, ekstra ağırlık getiren ek darbe emici bölgeler ve daha büyük tamponlar kullanılmış ve araç ağırlaşmış. 3.7 olan 0-100 süresi, bazı testlerde 3.2 olarak verilmiş; aslında bunun nedeni, motor gücünün hava sıcaklığı, basınç, rutubet gibi birçok parametreden etkileniyor olması.
Son sürat ise, 324 km/s; bu derece bugün için bile oldukça etkileyici bir değer. Ferrari F40′ın ilginç özelliklerinden biri de, istenirse senkromeçsiz bir şanzımanla satın alınabiliyor olmasıydı; böylece vites geçişleri daha zor ve sert, ama hızlı oluyordu. Şanzımanda bir su soğutma sistemi vardı ki, günümüzdeki süper spor araçların neredeyse zaten tamamında var. ABS dışında herhangi bir elektronik müdahale olmaması Ferrari F40′ın karakterine yakışan ve arzu edilen bir özellikti.
Ferrari F40′da, bagaj ve stepne de bulunmuyor. Hatta bir torpido gözü de yok. Aracı çalıştırmak için kontağı açıp start düğmesine basıyorsunuz. İçeri girmek de hiç kolay değil; çünkü 1.13m yüksekliğindeki aracın tavanı çok alçak ve eşik son derece yüksek. Konfor yerine, bol bol gösterge, karbon fiber, aluminyum pedallar, nubuk kaplama MOMO direksiyon simidi ve son anda yerine koyulmuş gibi duran havalandırma kanalları var. Koltuklar Recaro ve deri filanda değiller. Standart emniyet kemeri yerine, yarış arabalarında rastladığımız 4 noktadan bağlı kemerler var.
Brembo tarafından üretilen frenlerin etkisi tartışmasız olsa da, günümüzün standartlarında oldukları söylenemez. Ön ve arka kanallar bağımsız ve servo desteği yok; aracın yarış arabası karakteri burada da kendini belli ediyor.
Speedline tarafından üretilen 17 inç jantlara, önde 245/40, arkada ise 335/35′lik Pirelli P-Zero’lar takılı. Formula 1 araçlarında olduğu gibi, Ferrari F40′ın tekerlekleri, tek bir merkezi bijonla sıkılıyor ve kopilya ile yerinde kalması sağlanıyor.
