Boşanan Erkek klişesi bellidir: içki içer, karısını döver, aldatır, nadiren de olsa karısıyla yatıyorsa anal sekse zorlamaktadır, vs vs..
Bu klişe hayatımıza bir şekilde yerleşir; Türk filmleri, sağdan soldan duyduklarımız, “hayatın midyesi” diyebileceğim üçüncü sayfa haberleri bize bunu aşılayıverir.
Sanki anlaşarak boşanan yokmuş gibi, ya da boşanmanın yegane suçlusu erkekmiş gibi.
Çocuğunuz varsa işler biraz daha karışık: çünkü Türk medeni kanununa göre bütün anneler melek, babalarsa puşt. Çocuğun, kadının ciddi bir sorunu yoksa anneye verilmesine karşı olduğum sanılmasın. Aksine, bunu sonuna kadar savunmak gerekir. Ancak Türk medeni hukukunda “ortak velayet” diye birşey olmadığını dumur içinde öğrenmiş bulunuyorum. Yani siz karı koca anlaşarak mahkemeye gitseniz dahi, mahkeme illaki velayeti birinizden birine verecek.
Adaletle hukukun arasındaki makasın açıldığı noktalardan biri daha bu. Adalet sistemi, “aman ben boşayıp atayım başımdan; sonra anlaşanlar bile gelip başıma ekşimesinler” diyor. Kabul etmek gerekir ki, ortak velayet hukuken daha netameli olabilir. Ama çocuk için de, ebeveyn için de uygun olan çözüm bu.
Ama bizim medeni hukuk, çocuğu bir tarafa veriyor -%99 anneye- ve sadece tek bir taraf, çocuk hakkındaki kritik kararları tek başına alabiliyor!
Çocuk belli bir yaşa kadar -sanırım 10- velayetinin verildiği kişi ile birlikte kalmak durumunda. Bu durumda baba çocuğunu sadece 15 günde bir görme hakkına sahip. Üstelik, eski karınız “aa evde yoktum yahu” diye kapıyı açmazsa, yapabileceğiniz birşey yok! Çoğu kadın, bunun kadını koruyan güzel bir pozitif ayrımcılık örneği olduğunu düşünebilir. Hayır; bu sadece hukuk sistemini daha da gevşek ve sorumsuz kılıyor. Zira kadın da davayı kaybedebilir ve bu durumda bahsettiğim adaletsizliğe o da maruz kalacaktır. Kadının tercih edilmesinin tek olumlu yanı, çocuğun biyolojik ve manevi ihtiyaçlarını daha iyi karşılayabilecek olması. Öte yandan, işin bir de maddi ve entelektüel kısmı var. Kaldı ki, velayet yüzünden ebeveynler rakip olmak durumunda kalabilirler de. Bu da çocuğun en azından belli bir yaşa dek ebeveynlerden sadece biriyle, %99 ihtimalle annesiyle, yaşamak zorunda kalmasından ötürü gelişimi olumsuz etkileyebilir. Özellikle erkek çocuklarının bir baba figürüne sahip olması çok önemli olduğu düşünülecek olursa…
süper birrr yzı olmuş.tam da benim hislerime tercüman olnuş.sanki bütün suç babalarda.erkek çocuğu özellikle babaya verilmeli ya da ortak velayet olmalı.
